Mostrando las entradas con la etiqueta francia. Mostrar todas las entradas
Mostrando las entradas con la etiqueta francia. Mostrar todas las entradas

martes, abril 24, 2012

Dumbala Laika & Le Chant De La Paix

A ver, sí, cantemos todos:



Dumbalalaika
Shteyt a bokher, un er trakht
Trakht un trakht a gantse nakht
Vemen tzu nemen un nisht farshemen
Vemen tzu nemen un nisht farshemen

Tumbala, Tumbala, Tumbalalaika
Tumbala, Tumbala, Tumbalalaika
Tumbalalaika, shpil balalaika
Shpil balalaika, freylekh zol zayn
-----------
Le chant de la Paix
A izza i ana sacranou
A izza i ana sacranou
Askaratni kaasoun kaasoun khalidah
Ana mal' anou bihoubbinn raasikhinn
Lan yatroukani abada
Ana mal' anou bihoubbinn raasikhinn
Lan yatroukani abada

Kim shoyn lied
Kim shoyn lied
Hayss men zol trinken
Zikh oupshikeren
Fil yeder bekher
yaaaa...
Vouss trinkt zikh oyss

Hatta tamtali'aal arnahou houbba
Hatta tamtali'aal arnahou houbba

Hatta tahriqa jaloudana
Naarou, naarou l houbbi
Hatta tahriqa jaloudana
Naarou, naarou l houbbi

Ida ma faraghna min anfousina
Namtali a houbba

A izza i ana sacranou
A izza i ana sacranou
Askaratni kaasoun kaasoun khalidah

Ana mal' anou bihoubbinn raasikhinn
Lan yatroukani abada
Ana mal' anou bihoubbinn raasikhinn
Lan yatroukani abada

Ana mal' anou bihoubbinn raasikhinn
Lan yatroukani abada
Ana mal' anou bihoubbinn raasikhinn
Lan yatroukani abada

Av de gilija
Vorba pijasz te avasz
Li anna qalba mann
Lam yahtariqa houbbann

Av de gilija
Vorba pijasz te avasz
Birevurja
Te amende

Lann yarifa lann yarifa
Asraara l houbbi
Lann yarifa lann yarifa
Asraara l houbbi

Te perguvas kamipe

In vert kaynmoul nisht vissn
Di aynskayt fin ayns tse zahn

Walann yarifa abadann
Wihdata l waahidi

Walann yarifa abadann
Wihdata l waahidi
Walann yarifa abadann
Wihdata l waahidi
Walann yarifa abadann
Wihdata l waahidi

miércoles, junio 20, 2007

Paris, je t’aime ausi

La vi la semana pasada. Supe de ella desde que la estaban filmando, pero no sabía que ya estaba en México.

Ese día el plan era ir al cine con Alina y su “manager” Maricarmen. Afortunadamente mi poca disponibilidad de tiempo hizo que sólo pudiera ir después de las 7 de la tarde y a un cine del Sur.
Qué sorpresa ver que “Paris, Je T’Aime” era la opción a esa hora en ese cine. Lo mejor es que de las dos o tres cosas que sabía de la peli –que eran historias de amor sobre lugares de París (un largometraje a partir de cortometrajes, relacionados por la geografía), que estuvo en Cannes el año pasado, que participaban en el proyecto los hermanos Cohen, la Coixet, Juliette Binoche, la Portman...–, debo decir que en realidad fue mejor de lo que esperaba.

Es una de esas películas que uno se imagina que ve (o que filma, o que alguien debería filmar para uno) a partir de lo mejor que nos gusta en determinada época. Ver, por ejemplo, el estilo ese de las películas francesas, a lo Jeunet y Caro, con actuaciones norteamericanas, inglesas y latinas.

Qué tal, en un par de horas, ver juntas a Leonor Watling, Natalie Portman, Catalina Sandino (María, Llena Eres de Gracia), Juliette Binoche, Maggie Gyllenhaal (La Secretaria), Ludivine Sagnier (Swimming Pool), Fanny Ardant (8 Mujeres, Nathalie, Ridículo), Miranda Richardson (Las Horas), Julie Bataille, Emily Mortimer (Match Point) y Geena Rowlands.

O a Gerard Depardieu, Steve Buscemi, Willem Dafoe, Javier Cámara, Elijah Wood, Rufus Sewell (Hamlet, versión Kenneth Branagh), Nick Nolte, Wes Craven, Ben Gazzara y Barbet Scroeder (director de La Virgen de los Sicarios).
Y bueno, intentar adivinar quién dirigió tal o cual episodio, reconocer estilos o recursos vistos en otras películas, digamos a lo humor negro de Ethan y Joel Cohen, a lo trágico que se ve venir y no se puede evitar de Isabel Coixet, a lo cotidiano e inesperado de Alfonso Cuarón, a la rapidez de lo posible de Tom Tykwer, a los personajes bien recordables de Gus Van Sant, a los guiños graciosos que Claudie Ossard da a sus producciones.

No quería que acabara y cuando acabó quería volver a verla. Ya iré de nuevo, porque no identifiqué cuándo salió la Watling, pero ya sé en qué parte buscarla. Claro, debí saber que en el segmento donde Javier Cámara la hace de doctor, el único segmento que adiviné quién dirigió: la catalana Isabel Coixet.

Por último la musiquita, tan francesa y tan de cine. Ya conseguí las cancioncitas en mp3 y no dejo de oírlas, pero aunque ya las tengo en cuanto pueda me compraré el soundtrack, si es que llega a México, porque seguro vale mucho la pena también.

Les dejo la letrita de la canción de cuna que canta Catalina Sandino, a quien tenía muchas ganas de volver a ver en una peli y fue otra sorpresa encontrarla ahí (cuánto me gusta su voz, su tonito, sus fracesicas colombianas).

Qué Linda Manito
Qué linda manito que tengo yo, qué linda y blanquita que Dios me dio; qué lindos ojitos que tengo yo, qué lindos y negritos que Dios me dio; qué linda boquita que tengo yo, qué linda y rojita que Dios me dio; qué lindas paticas que tengo yo, qué lindas y gorditas que Dios me dio; qué lindas manitos que tengo yo, qué lindas y blanquitas que Dios me dio...


Y aquí el trailer de la peli:



–––
Y para recordar:


1.- La escena donde un hombre soltero se lamenta de no encontrar el amor y de repente una mujer se desmaya junto a su auto, la sube, espera a que se recupere y no la deja más.

2.- La enseñanza de no mirar a nadie directamente a los ojos mientras uno se encuentre en el metro de París: es de mala educación y los franceses pueden reaccionar de maneras tan extrañas.

3.- La bella mujer inmigrante obligada a dejar todas las tardes a su hijo para ir a trabajar como niñera de un bebé ajeno.

4.- Un hombre determinantemente dispuesto a divorciarse, porque ya no quiere más a su esposa. Pero, antes de su confesión, ella se adelanta y le comenta que tiene una enfermedad terminal y que morirá pronto. Los pocos meses de su agonía sirven para revivir el amor.

5.- Un héroe-cowboy a media noche en las calles de París trae por última vez para una mujer desconsolada a su hijo recién muerto, admirador de las historias de vaqueros.

6.- Un mimo de pies a cabeza y de la mañana a la noche, el primero que vive en un edificio simulado, su condo-mimo, que es el espacio vacío entre dos edificios de verdad.

7.- El hombre mayor que llega tarde a una cita con una mujer joven, se disculpa con ella y uno imagina algún tipo de relación amorosa entre los dos, pero en realidad se trata de algo más tierno de lo que parece.

8.- La bella y famosa actriz, de paso en filmación por un barrio Parísiense, flechada de repente por un insignificante proveedor de drogas para quien ella sólo representa un cliente más.

9.- El joven de color, moribundo en una plaza, que consigue por fin que su amor a primera vista del día anterior le acepte un café que sin embargo nunca puede disfrutar, ni ella, y que explica su trágica y tristísima situación.

10.- La pareja madura, que recrea sus juegos de seducción fingiendo conocerse por primera vez y como por casualidad en un bar de París.

11.- La bella vampiro, enamorada de su posible víctima, de quién decide por amor no beber su sangre (roja como de tinta de comic) y por amor se ve obligada a convertirlo en vampiro para salvarlo.

12.- Óscar Wilde saliendo de su tumba y reconstruyendo un amor que por falta de sensibilidad poética se iba a perder.

13.- El chico ciego, cuya vida se derrumba de pronto por una llamada telefónica de su novia (digamos tan bella como Natalie Portman), a quien conoció mientras ella ensayaba un diálogo para un casting de una obra de teatro y quien ahora, ya triunfante en la actuación, le comunica su decisión de terminar la relación.

14.- La turista norteamericana (qué habla mejor francés que yo), de viaje sola por París, en donde le toca ver el amor, la juventud, la belleza, la felicidad y contrastarla con su situación tan lejana de todo eso. Una turista a quien le toca ver de lejos a París y todo lo que París representa.